Σκόρπια συναισθήματα...

Παρασκευή, Μαρτίου 10, 2006

Όνειρα...

Ανέκαθεν έκανα όνειρα..
Ταξίδευα,χανόμουν,βρισκόμουν σε κόσμους μαγικούς...΄
Είναι όμορφο όταν είσαι παιδί και έχεις την αγνότητα και την αθωότητα να πιστεύεις πως ότι μπορεί να βάλει το μυαλουδάκι σου μπορείς να το αγγίξεις...
Σιγά,σιγά όμως όσο μεγαλώνεις,μικραίνουν και τα ονειρά σου...
Δεν είναι ότι θες λιγότερα,είναι ίσως οτι συνειδητοποιείς οτι μπορείς λιγότερα...

Και πάλι τι σημαίνει μπορώ...;

Λένε πως ότι θέλουμε μπορούμε να το πετύχουμε...οτι όλο το σύμπαν συνομοτεί να το πετύχεις...και διάφορα αλλα τέτοια...που απο τη μια με καλύπτουν αλλα απο την άλλη μου κάνουν και ως παρηγοριά στον άρρωστο..
Και η αιτία που κάποια ονειρα μένουν πάντα όνειρα ποια να είναι άραγε;
Mήπως κάνουμε λάθος όνειρα;

Kαι πάλι τι σημαίνει "λάθος";

Όνειρα μου είναι πλάθω ότι κόσμους θέλω...
Σωστό ακούγεται αυτό..εσύ τους πλάθεις όπως θές..αν όμως συνειδητοποιήσεις οτι τα θεμέλια της ονειρικής πόλης που ζεις είναι σαθρά τι κάνεις;
Ξεκινάς το χτίσιμο απο την αρχή βάζοντας πλώρη να χτίσεις κάτι καλύτερο;
Βάζεις μία σκηνή γύρω απο τα ερείπια για να έχεις απλά να μείνεις;
Aρχίζεις και βρίζεις τους πολιτικούς μηχανικούς,αρχιτεκτονες,χτίστες για τα λάθη που έκαναν και οδηγήθηκες στην καταστροφή(εσυ δεν φταις..εννοειται..);
Αρχίζεις να κλαις,απογοητεύσαι και ψάχνεις να δεις τι οδηγεισαι στον όλεθρο,και στο μυαλό σου κουβαριάζονται σκέψεις που σου τρώνε το τώρα και το αύριο;

Tι κάνεις μου λες;

Στην ιστορία Β' Λυκείου το βιβλίο μου ήταν γεμάτο τραγούδια και στιχάκια...ένα απο αυτα ήταν:"Aξίζει φίλε να ζεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει..."

Άξίζει,ναι,γιατι μάλλον αν δεν άξιζε δεν θα έγραφα αυτή τη στιγμή...
Όμως,μήπως αξίζει να κάνουμε κ την πραγματικότητα μας όνειρο;
(....)*

Έχω παλέψει για όνειρα όσο δεν παίρνει..έχω κλάψει..έχω χαρεί...εχω πονέσει...εχω νιώσει δυνατή μεσα απο της ήττες μου,ακόμη και αδύναμη μέσα απο τις "νίκες" μου(παιχνίδια του μυαλού)..

*κάπου εδώ μπαίνουν στο μυαλό μου σκέψεις που μάλλον είναι προτιμότερο να μεινουν στην καρδιά μου.....

3 Comments:

  • At 4:35 μ.μ., Blogger sd54 said…

    ..ας αφήσουμε σιγά σιγά το ροζ συννεφάκι...
    και ας επανέλθουμε στην πραγματικότητα...

    δεν είναι κρίμα αντί να παλεύεις να φτιάξεις και να βελτιώσεις την καθημερινότητα σου -όσο άσχημη κι αν φαίνεται- να αναλώνεσαι στο να κάνεις σχέδια για το μέλλον...

    άσε τα όνειρα στο πίσω πίσω μέρος του μυαλού σου... το τώρα είναι εδώ και δεν θα ξανάρθει... προσπάθησε να το κάνεις όσο καλύτερο γίνεται...

     
  • At 3:55 π.μ., Blogger moonshine said…

    Πόσο δίκιο έχεις...
    "άσε τα όνειρα στο πίσω πίσω μέρος του μυαλού σου... το τώρα είναι εδώ και δεν θα ξανάρθει... προσπάθησε να το κάνεις όσο καλύτερο γίνεται..."
    εγώ τα αφήνω...
    αλλά αυτά μου εμφανίζονται με άλλες μορφές...που δεν αναγνωρίζω..
    (ή που δεν παραδέχομαι..)
    και τη στιγμή αυτη παλεύω με ένα φάντασμα ιδέας(δεν θα το έλεγα όνειρο..)
    Έχω πολύ καιρό να ονειρευτώ με υγιές τρόπο...το αποφεύγω το ά8λημα,για τυχόν τραυματισμούς...
    όσο ζείς μαθαίνεις?
    όσο ζεις αποφεύγεις?
    όσο ζεις φοβασαι?
    ...
    μάλλον όσο ζεις δεν ξέρεις τίποτα..άσχετα αν κάποιες μέρες είναι τόσο γνώριμες...

    να'σαι καλα βρε Σταύρο μου...
    κρατάω τα λόγια σου...

     
  • At 3:18 μ.μ., Blogger sorry_girl said…

    Αυτό με το στιχάκι στο βιβλίο της ιστορίας με τσάκισε!Βλέπεις είχα γράψει ακριβώς το ίδιο και στο ίδιο βιβλίο!"Σύμπτωση λες , πες το όπως θες"!
    Και να δείς τι άλλο είχα γράψει;
    Α ναι
    "Δύο κατηγορίες : οι δρώντες και οι θεατές"
    Να ΄σαι καλά!

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

 
adopt your own virtual pet!
eXTReMe Tracker